*** Translator ***
Polska, kraj, w którym co drugi marzy o truskawkach w cukrze i plackach ziemniaczanych, zamienia się w prawdziwe Eldorado dla tych, którzy są gotowi ciężko pracować. Zapomnijcie o stereotypach, że rolnictwo jest dla tych, którzy nie potrafili znaleźć innego zajęcia. Dziś to prawdziwy przemysł, który szuka, a właściwie nie tylko szuka, ale wręcz domaga się świeżej siły roboczej.
Rizoktonioza ziemniaka, jest pod względem znaczenia gospodarczego, drugą chorobą. Ustępuje miejsca jedynie zarazie ziemniaka. Jej zwalczanie polega na zaprawianiu sadzeniaków lub opryskiwaniu pasa ziemi przed sadzeniem bulw. Każda z wymienionych metod ma swoich przeciwników i zwolenników. Obecnie nie ma dostępnych rozwiązań pozwalających na skuteczną eliminację choroby podczas sezonu wegetacyjnego.
Uprawa ziemniaków jest więc w Polsce niezmiernie rozproszona, co jest jedną z przyczyn braku postępów w plonowaniu. Drobni producenci nie są zainteresowani odnową materiału sadzeniakowego, a ze względu na znikomy udział produkcji towarowej ziemniaków umiarkowane jest też zainteresowanie wysokością ich plonów i zbiorów.
Przemysłowy przerób ziemniaków na skrobię w kampanii 2008/09 byt niższy niż w poprzednim sezonie o ponad 16% i wyniósł blisko 0,8 mln ton. Był to wynik mniejszego kontyngentu produkcji skrobi przyznanego Polsce w pierwszym sezonie po wejściu do UE. który wynosił niespełna 145 tyś. ton. Jakość surowca była bardzo dobra, a skrobiowość ziemniaków zbliżona do odnotowanej w roku ubiegłym (ok. 19%) i była wyższa niż w poprzednich sezonach.
Nie mniej ważnym czynnikiem jak temperatura czy opady jest rodzaj gleby i jej zasobność w składniki z gleby od chwili wytworzenia pierwszych korzeni, pomimo że ma znaczne zapasy substancji odżywczych w bulwie. W pełni wegetacji system korzeniowy ziemniaka nie sięga głęboko. Również stolony i bulwy do dalszego rozwoju potrzebują swobodnego dostępu powietrza. Dlatego ziemniak wymaga gleby niezbyt zwięzłej, pulchnej, przepuszczalnej, zapewniającej dobre przewietrzanie. Najbardziej przydatne pod uprawę tej rośliny są gleby średnio zwięzłe, o składzie piasków gliniastych mocnych.
W praktyce ziemniaki najczęściej uprawia się po zbożach, a lepsze stanowiska przeznaczone są pod rośliny bardziej wymagające. Zbożowe są słabym przedplonem ziemniaka, ale stanowiska po nich można polepszyć, stosując wsiewki międzyplonowe i międzyplon ścierniskowy. Przyoranie międzyplonów lub ich resztek pożniwnych umożliwia zmniejszenie dawki obornika, zwiększa zawartość próchnicy i składników mineralnych, poprawia stosunki wilgotnościowe w glebie oraz polepsza jakość konsumpcyjną ziemniaka jadalnego.
Ziemniak w czasie swego wzrostu pobiera z gleby określone ilości składników pokarmowych. Aby dać 30 t plonu z 1 ha, musi pobrać średnio (w kg) 135- 150 azotu, 60- 70 P2O5, 240-300 K2O, 90- 105 CaO, 15- 25 MgO oraz pewne ilości mikroelementów. Wymagania pokarmowe i zasobność gleby wskazują na potrzeby nawozowe roślin. Podstawowym nawozem organicznym jest obornik. Ekonomicznie uzasadniona dawka wynosi 25- 30 t/ha, ale większe dawki są bardzo pożądane, zwłaszcza pod ziemniaka jadalnego. Obornik należy zastosować bezpośrednio po żniwach razem z podorywką lub jesienią z orką przedzimową.
Przed sadzeniem, do zabiegów poprawiających efektywność uprawy ziemniaków zaliczamy pobudzanie sadzeniaków. Zabieg ten ma na celu rozbudzenie oczek i wykształcenie kiełków długości 0,5 cm, dzięki czemu uzyskuje się wcześniejsze o ok. 3-7 dni wschody, lepsze ukorzenienie się roślin i wyższy plon o 2-4 t/ha. Przed rozpoczęciem zabiegu pobudzania należy ziemniaki przesortować i rozfrakcjonować oraz zaprawić przeciwko rizoktoniozie.